این وبلاگ فعلا به روز نمیشود

حامد بهداد:بازی‌ام برای مسعود كیمیایی به‌ موقع بود

احتمال حضور حامد بهداد در "بلوک 9، خروجی 2"

تصويربرداري صحنه‌‌هاي باقي‌مانده فيلم ويدئويي «به فاصله يك نفس» به كارگرداني امير احمد انصاري و تهيه كنندگي سعيد هاشمي و حميدرضا نادري در روستاهاي اطراف تهران به پايان رسيد.سعيد هاشمي تهيه‌كننده در گفت و گو با خبرنگار فارس گفت: تصويربرداري فيلم ويدئويي «به فاصله يك نفس» اواسط هفته گذشته (سه شنبه) در جاده ورديج (روستاهاي اطراف تهران) به پايان رسيد. تدوين تصاوير هم توسط عليرضا اميني در حال انجام است و ظرف چند روز آينده تدوين كار به اتمام خواهد رسيد.
وي در ادامه افزود: با پايان تدوين صداگذاري كار را آغاز خواهيم كرد اما هنوز صداگذار فيلم مشخص نشده است.
تصويربرداري طي 26 جلسه به پايان رسيد و درآخرين روز صحنه‌هاي تيراندازي با حضور حامد بهداد و عليرضا كمالي‌نژاد تصويربرداري شد.
فيلم ويدئويي «به فاصله يك نفس» اوايل اسفندماه در تهران آغاز شد و با دوربين HD تصويربرداري مي‌شود و احتمالاً به 35 ميلي‌متري تبديل خواهد شد.
فيلمنامه توسط شيما بحريني نوشته شده و داستاني جنايي ـ عشقي را روايت مي‌كند. در خلاصه داستان فيلم آمده است: ببين اگه اون ماشه رو بچكوني ديگه آدم سابق نيستي. بايد سي سال فلك بچرخه تا پاك بشي تازه اگه پاك بشي...
در اين فيلم حامد بهداد، بهنوش طباطبايي، روح‌اله كماني، كيانوش گرامي، علي اصغر طبسي و عليرضا كمالي‌نژاد به ايفاي نقش‌هاي اصلي مي‌پردازند.
تعدادي از عواملي كه در ساخت فيلم همكاري دارند، عبارتند از:
نويسنده فيلمنامه: شيما بحريني/ كارگردان: اميراحمد انصاري/ تهيه كنندگان: سعيد هاشمي، حميدرضا نادي/ گروه كارگرداني: دستيار اول كارگردان و برنامه ريز: شهره فهيمي، دستياران كارگردان: علي گلبهاران، شاهرخ صدق روحي، منشي صحنه: سميرا شكوري، عكاس: اميد مسعودفر/ گروه تصوير: مديرتصويربرداري: هاشم گرامي، دستيار اول تصويربردار: حميدرضا ايدر، دستياران تصوير: فرشاد شاه‌حسيني، محمد الهياري، حسين خيري، وكيل زعفراني/ گروه صدابرداري: صدابردار: امير شاهوردي، دستيار صدا: علي سلطاني/ گروه صحنه و لباس: طراح صحنه و لباس: نازي پرتوزاده، دستياران صحنه: بابك تحميلي، سعيد اسفندياري، دستيار لباس: مهسا اميني/ گروه چهره‌پردازي: طراح چهره‌پردازي: دانيال شعاعي، اجراي گريم: پدرام روشن، سارا صباغ‌نژاد/ گروه توليد: مديرتوليد: امير ابراهيمي، مديرتداركات: محسن كرباسيان
اميراحمد انصاري پيش از اين ساخت دو فيلم «شريك» و «آخرين برگشتي» (پخش از شبكه اول سيما) در كارنامه هنري خود به ثبت رسانده است.

دانلود

دانلود

دانلود

آنچه گذشت...
گفت‏وگوى عجيبى بود! شايد در تمام اين سال‏هايى كه در دنياى مطبوعات مشغول قلم‏زنى هستم، منتظر چنين پايانى براى يك مصاحبه جنجالى بوده‏ام ولى از طرف ديگر دلم نمى‏آمد كه تمام شود. حامد بهداد معتقد بود احسان عليخانى به او اجازه نمى‏دهد تا پاسخ‏هايش را تكميل كند ولى احسان جور ديگرى فكر مى‏كرد. شايد به ده دقيقه هم نرسيد كه دو طرف براى ادامه گفت‏وگو به توافق رسيدند و از من خواستند تا ضبط صحبت‏هايشان را از سر بگيرم. اما اگر راستش را بخواهيد خودم دو، سه دقيقه قبل از تقاضاى آنها از دكمه «REC» استفاده كرده بودم! مى‏دانستم كه به توافق مى‏رسند!
احسان عليخانى: من اين مصاحبه رو ناقص مى‏دونم.
حامد بهداد: تقصير خودته.
احسان: تو نمى‏ذارى مصاحبه رو كامل كنيم.
حامد: تو پريدى وسط حرف من و اجازه ندادى كه جواب سؤال خودتو كامل كنم.
احسان: يعنى اگه الان دوباره ازت سؤال بپرسم و صبر كنم تا جوابت كامل بشه، حاضرى مصاحبه رو ادامه بدى؟
حامد: نظر تو چيه؟ دوس دارى ادامه بديم؟
احسان: آره، به نظر من مصاحبه خوبى بود.
(حامد از من مى‏خواهد تا شرايط ضبط صدا را براى ادامه گفت‏وگو مهيا كنم)
حامد: خب! من از همه هنرپيشه‏هاى اين مملكت تماشايى‏ترم. اين جمله رو با جرأت مطرح مى‏كنم. حامد بهداد از هر بازيگرى كه فكرشو بكنى، تماشايى‏تره. چون من يگانه‏م. به نظر من اگه از اونا هم اين سؤال رو بپرسى، بايد همين جواب رو بهت بدن. اونا هم يگانه هستن. اونا هم تماشايى هستن، به شرط اينكه خودشونو باور داشته و اين باورو به زبون بيارن. من از مارلون براندو هم تماشايى‏ترم. كاش يه ميكروفون داشتيم تا اين ادعا رو توى تمام دنيا داد مى‏زدم!
احسان: اين حرف رو تا حالا از زبون چند نفر شنيدى؟
حامد (باز هم با فرياد): من! من! فقط خودم براى تأييد اين حرف كافى‏ام و از هيچكس ديگه‏اى هم اينو نشنيدم.
احسان: اسم اين چيه؟
حامد: به اين مى‏گن عشق ورزيدن نسبت به خويش، اشتباه كردن در مورد خويش.
احسان: اشتباه كردن؟!
حامد: آره، آره، خوشت اومد؟نه؟ به اين مى‏گن جهنم، يا شايدم بهشت! هر اسمى كه دلت مى‏خواد مى‏تونى روى اين ادعاى من بذارى. من اينم!
احسان: فيلم «چه كسى امير را كشت» رو ديدى؟
حامد: بعضى جاهاشو.
احسان: توى اين فيلم خسرو شكيبايى، آتيلا پسيانى، نيكى كريمى، مهناز افشار، محمدرضا شريفى‏نيا و الناز شاكردوست هر كدوم در اپيزودهاى مختلف رو به دوربين حرف مى‏زدن و بازى مى‏كردن. فكر مى‏كنى اگه قرار بود تو هم در اين فيلم بازى كنى، اپيزود تو تماشايى‏تر مى‏شد يا خسرو شكيبايى؟
حامد: نمى‏دونم. اينو بايد مخاطب تشخيص بده.
احسان: فرض مى‏كنم كه مخاطب خود تويى. اپيزود اول رو خسرو شكيبايى بازى كرده و در اپيزود دوم نوبت به حامد بهداد رسيده. كدوم اپيزود واسه تو جذاب‏تره؟
حامد: راستش رو بخواى، خود من از طرفداران خسرو شكيبايى‏ام و اينو هم بگم كه تعداد هنرپيشه‏هاى مورد علاقه من خيلى زياد نيستن.
احسان: مثلاً چند نفر رو خيلى دوس دارى؟
حامد: بهروز وثوقى و خسرو شكيبايى. به اين دو بازيگر بزرگ احترام مى‏ذارم ولى بذار جواب سؤالتو با صراحت بدم. مردم، منو بيشتر از خسرو شكيبايى نگاه مى‏كردن!
احسان: چرا؟
حامد: تو دارى عمداً منو به سمتى سوق مى‏دى كه جسارت بيش از اندازه به خرج بدم و يا خداى ناكرده گستاخى كنم، البته منم ترسى از اين ماجرا ندارم.
احسان: باور كن اصلاً قصد چنين كارى رو ندارم.
حامد: بذار بهت بگم كه طرفداراى من، طرفدار سينماى من هستن و طرفداراى خسرو شكيبايى، طرفدار سينماى شكيبايى. بازيگرى چيزى فراتر از اين حرفاست. بازيگرى يعنى اطمينان كردن به لحظه حال. فكر مى‏كنى تو در مورد خسرو شكيبايى بيشتر مى‏دونى يا من؟
احسان: طبيعتا تو بايد بيشتر بدونى.
حامد: آره، به اين خاطر كه اولاً با خسرو دوست بودم و ثانيا خسرو بازيگر خوبى بود. منم بازيگر خوبى‏ام و بازيگراى خوب در رابطه با بازيگر خوب بودن، اطلاعات مشتركى دارن. اين اطلاعات مشترك به همون «نى خالى» كه بهت گفتم مربوط مى‏شه. خسرو بازيگريه كه عشقو روايت مى‏كنه. ما لحظه‏هاى ريز، ريز و خيلى ريز رو هنگام بازى، در بافت صورت و دست‏هاى خسرو مى‏بينيم. خسرو به شدت بى‏نظيره! من مى‏تونم تا فردا صبح در مورد خسرو شكيبايى واست حرف بزنم. يگانگى هر فرد، باعث تماشايى شدنش مى‏شه. فيلم «Heat» (مخمصه) رو يادته؟
احسان: آره.
حامد: آل پاچينو بهتر بازى كرده بود يا رابرت دنيرو؟
احسان: خب هنوز هم هيچ‏كس نتونسته به اين سؤال جواب بده.
حامد: مى‏دونى چرا؟ چون هر دوى اين‏ها يگانه هستن و به يگانگى خودشون اعتقاد دارن. نه تنها به يگانگى خودشون، بلكه به يگانگى همديگه هم معتقدن. پس همونقدر كه به خودشون رأى مى‏دن به همديگه هم رأى مى‏دن. به اين خاطره كه جوابى وجود نداره. فكر مى‏كنى تماشاگراى دنيرو توى اون فيلم بيشتر بودن يا تماشاگراى پاچينو؟ مساويه! و بذار يه چيز جالب بهت بگم. همون كسى كه تماشاگر دنيرو بوده، تماشاگر پاچينو هم هست. من از خسرو شكيبايى، بهروز وثوقى و هر هنرپيشه ديگه‏اى تماشايى‏ترم و اين نظر خودمه، نظرى كه از دلم مياد! دلم به من مى‏گه تماشايى‏تر از همه باش، پس هستم.
احسان: تا حالا واسه اين يگانگى طرد شدى؟
حامد (انگار داغ دلش تازه شده!): آره، آره، خيلى زياد.
احسان: مثلاً؟
حامد: همون دوره‏اى كه از زندگى طرد شده بودم! دوره گرسنگى! گرسنگى لعنتى. نرسيدن غذا و پروتئين و گوشت و حتى يك لقمه نون به معده بدن. گرسنگى، منو از پا درمى‏آورد. واقعاً پولى نداشتم تا غذا بخورم ولى با اين حال حاضر نمى‏شدم براى هيچ كارگردانى تست بدم. مى‏گفتم من خداى بازيگرى‏ام. سوءتغذيه رنگ و روى منو زرد كرده بود و خيلى‏ها فكر مى‏كردن مواد مخدر مصرف مى‏كنم. اون موقع دستيار كارگردان بودم. گرسنگى، سوءتغذيه، بى‏لباسى، بى‏خانوادگى، بى‏پدرى و بى‏مادرى من، يك سال، دو سال طول نكشيد. ده سال طول كشيد! بايد از سن بيست سالگى تا سى سالگى در كنار پدر و مادرم زندگى مى‏كردم ولى اين محبت، هيچ وقت نصيب من نشد. بابت هر دقيقه از اين مشكلات از خداوند متعال ممنون و متشكرم.
احسان: توى اون دوره هم همين‏طور معترض بودى؟
حامد: آره، از اين بدتر بودم. الان مى‏تونى با من معاشرت كنى و روى معاشرت با من حساب باز كنى ولى اون موقع نمى‏تونستى اين كارو بكنى. بهترين دوستانم رو در همون دوره به خاطر تناقض، از دست دادم. راستى! بذار يه مژده بهت بدم. تناقض در وجود من از همه بيشتره! همين تناقض باعث شده تا حميد نعمت‏الله بگه حامد بهداد از همه تماشايى‏تره. بهرام رادان بعد از ديدن فيلم «كسى از گربه‏هاى ايرانى خبر نداره» به من گفت: «لعنتى! چطورى اينقدر خوب بازى مى‏كنى؟ بهت حسوديم مى‏شه.»
احسان: من بعد از اينكه «كسى از گربه‏هاى ايرانى خبر نداره» رو ديدم، خيلى دلم به حال شخصيت «نادر» سوخت، خيلى. اونقدر به زندگى «نادر» فكر مى‏كردم كه مشكلات اون دختر و پسر فراموشم شده بود. ما «نادر» رو نمى‏شناختيم. نه پدرى ازش ديده بوديم، نه مادرى. حتى نمى‏دونستيم كه داره چيكار مى‏كنه و متصل به كجاست. فقط مى‏دونستيم كه يه آدم تنهاست و يه سرى دوستان عجيب و غريب داره. «نادر» قصد داشت توى اين فيلم اتصالى باشه بين منِ مخاطب و اون دختر و پسر، ولى اونقدر پررنگ و خوب ظاهر شد كه همه چيز رو تحت تأثير خودش قرار داد. هميشه با خودم مى‏گفتم بهمن قبادى از كجا فهميده كه بايد حامد بهداد رو براى اين نقش انتخاب كنه.
حامد: راستش رو مى‏خواى بدونى؟ راستش اينه كه بهمن قبادى فهميده بود من مى‏تونم فيلمش رو نجات بدم. بهمن قبادى هميشه به من مى‏گه: «سينماى ايران فقط يه بازيگر داره و اون تويى، بهتر از تو نديدم!» قبادى وقتى به اين نتيجه رسيد كه ديد عاليجناب، عباس كيارستمى هم منو براى بازى توى فيلمش انتخاب كرده. جناب كيارستمى سال‏هاست كه بازيگرى رو واسه حضور در فيلم‏هاش انتخاب نمى‏كنه. بهمن قبادى حتى اگه يك درصد هم به انتخاب خودش در رابطه با من شك داشت، مطمئن بود كه جناب كيارستمى اشتباه نمى‏كنه. تماشاى بازى حامد بهداد در فيلم «آدم» عبدالرضا كاهانى هم مى‏تونه قدرت بازيگرى من رو ثابت كنه. البته... البته بعضى جاها هم به بازى‏هاى من نقد وارده، ايراد وارده! بعضى جاها من نتونستم. خواستم ولى نشد. اما نه همه جا. خيلى وقت‏ها بى‏نظير بازى كردم.
احسان: حالا «نادر» به تنهايى گذشته تو ارتباطى داره يا نه؟
حامد: آره بابا. اون لعنتى خيلى به من شبيهه. منم توى همون اتاق زندگى مى‏كردم، فقط بى‏عرضه‏تر از اون بودم. من همون نسل سوخته‏م. يه ضبط نداشتم كه باهاش يه كاست گوش كنم. يه ضبط كهنه داشتم كه مادربزرگ مادرم واسم خريده بود پنج هزار تومان. بهش مى‏گفتيم خانم‏جان! اتفاقاً هنوزم جنازه اون ضبطه رو داره. اكثر وقت‏ها غذايى توى يخچال من نبود.
احسان: چند وقت پيش به فيلمبردارتون، تورج اصلانى مى‏گفتم كه به نظر من بهترين سكانس اين فيلم همون سكانسيه كه «نادر» داره قاضى رو التماس مى‏كنه. اين سكانس به حدى زيبا و طبيعى از آب دراومده كه من احساس مى‏كنم تو بايد قبلاً اونو تجربه كرده باشى.
حامد: خداوند متعال، فريدون گله رو قرين رحمت كنه. بهروز وثوقى توى فيلم «كندو» وقتى همراه با رضا كرم‏رضايى از كافه دوم خارج مى‏شه، ديالوگ خيلى قشنگى رو مى‏گه: (حامد تمام اين ديالوگ‏ها را بازى مى‏كند) «خيليا منو زدن پاسبونا...شوفرا.... سياهى‏هاى كوچه سرخپوستا... پارچه‏فروشاى كوچه محراب... اون بستنى‏فروشه! خيليا. اونقد توسرى خوردم كه ديگه دمبل درآوردم!» بعدش رضا كرم‏رضايى بهش مى‏گه: «ابى! بسه ديگه، دست بردار. اينقدر كله‏خر بازى درنيار بچه، من فكر نمى‏كردم كه تو اين همه كله‏خر باشى.» بعدش بهروز وثوقى مى‏گه: «لامسب، اينقدر منو گنده نكن! اينقدر توى دل منو خالى نكن...» (آهى مى‏كشد و پس از چند ثانيه مكث ادامه مى‏دهد) خيليا منو زدن! پاسبونا... شوفرا.... خيليا. استاد دانشگاهم به من مى‏گفت حامد! اگه راستشو بگى كه چرا سر كلاساى من غيبت مى‏كردى، نمره تو بهت مى‏دم. من بهش راست گفتم. گفتم استاد به خاطر اينكه جا و مكان درست و حسابى ندارم، كلاساى كله صبح شما رو خواب مى‏مونم و نمى‏تونم حضور پيداكنم. ولى استاد به من «نارو» زد! استاد نمره منو صفر رد كرده بود. شهرام حقيقت‏دوست به سمت استاد رفت و بهش گفت مگه نگفتى اگه راستشو بهت بگه نمره‏شو مى‏دى؟ ولى استاد در عوض فقط به من گفت؛ حامد! چى‏كار كنم؟ من نمره تو رد كردم. بهت صفر دادم! بهش گفتم اشكال نداره. تو جنبه شنيدن حقيقت رو نداشتى. اين بدترين نوع توسرى خوردنه! يه نفر منو به صداقت تشويق مى‏كنه ولى خودش وجود مواجه شدن با صداقت رو نداره به جرم همين صداقت بهم نارو مى‏زنه. من بايد بهش دروغ مى‏گفتم ولى نگفتم. مى‏دونى چرا؟ چون من از روى صداقت و سادگى ديوونها‏م.
احسان: ولى من شنيدم كه تو در زمان عقد قرارداد و گرفتن دستمزدت خيلى حرفه‏اى و حواس‏جمع برخورد مى‏كنى. چرا اين جور مواقع ديوونه نيستى؟ چرا نوبت پول و دستمزد كه مى‏رسه، خيلى قاطع عمل مى‏كنى؟
حامد: به خاطر اينكه خيليا به جاى قاطع عمل كردن، مى‏ندازن توى تعارف و بعدش هم نقش رو جور ديگه‏اى بازى مى‏كنن! يه بار همايون اسعديان ازم خواست تا ميزان دستمزدم‏رو بهش بگم ولى من بهش گفتم كه نمى‏گم! پرسيد چرا و من گفتم كه دلم بهم مى‏گه نگو. بعد از چند لحظه بهش گفتم كه راستى! دستمزد من فلان قدره! برگشت و بهم گفت حامد! تو هنوزم ديوونه‏اى. تازه اون همايون اسعديان بود. همايون اسعديانى كه منو وارد سينما كرده.